Фотографија војника

[Samuraj]

Dragutin Gavrilović rođen je 1882. godine u Čačku. Vojnu akademiju završio je 1901. god. Učestvovao je u svim ratovima srpske vojske. Vojnu karijeru je završio u činu pukovnika. Umro je 1945. god. u Beogradu. Nosilac je Karađorđeve zvezde, francuskog Ratnog krsta kao i mnogih drugih odlikovanja. U srpskoj istoriji ostaće zapamćen po govoru koji je održao braniocima Beograda oktobra 1915. godine neposredno pred juriš u kome je i sam teško ranjen.

“Vojnici, tačno u 15 časova neprijatelj se ima razbiti vašim silnim jurišem, razneti vašim bombama i bajonetima.
Obraz Beograda, naše prestonice, ima da bude svetao.

Vojnici! Junaci!

Vrhovna komanda izbrisala je naš puk iz svog brojnog stanja.
Naš puk je žrtvovan za čast Otadžbine i Beograda.
Vi nemate više da brinete za vaše živote, koji više ne postoje.
Zato napred, u slavu! Živeo kralj, živeo Beograd! ”

Podaci uzeti sa Vikipedije

[Samuraj]

Stradanje vojnika JNA u Tuzli....

No coment!

[nenad.bds]

Dušan Burazor iz Maglajaca sa svojom ratnom drugaricom Miljom Vuković. Dušan je u ratu izgubio deset članova svoje porodice. Bio je najmlađi borac u Drugom bataljonu Jedanaeste krajiške brigade.

Milka Bjelovuk iz sela Jablanice pod Kozarom bila je, kao trinaestogodišnja djevojčica, bombaš i bolničarka u jedanaestoj krajiškoj brigadi.

Milan Barudžija iz Sključana pod Kozarom otišao je u partizane 1942. godine sa osmoricom svoje braće i četiri sestre. Kao kurir Komande kozarskog područja teže je ranjen u napadu na Bosansku Dubicu 1944. godine. A kada su rane zaliječene u Italiji, nastavio je da se bori do kraja rata u haubičkoj bateriji Dvadesete dalmatinske divizije.

Milja Toroman iz Brekinje kod Bosanske Dubice, nije imala 15 godina kada se našla u kozarskom zbjegu na Paležu u ljeto 1942, a zatim u ustaškom logoru u Sisku i njemačkom zatočeništvu u Nirnbergu. Poslije srećnog povratka na Kozaru, u ljeto 1943, postala je borac Jedanaeste krajiške brigade u kojoj je dočekala i kraj rata.

[nenad.bds]

DVA FELDMARŠALA
ili
zadnje trunke viteštva u ratovanju

Romel kod Tobruka 1941.

Ervin Romel ( (15. novembar, 1891 � 14. oktobar, 1944) je bio nemački general i komandant Nemačkog afričkog korpusa za vreme Drugog svetskog rata. Poznat je i pod nadimkom Pustinjska lisica.
Romel je bio osumnjičen za učestvovanje u zaveri protiv Hitlera u leto 1944. Zbog Romelove popularnosti u nemačkom narodu Hitler mu je ponudio alternativu. Mogao je da bira između samoubistva ili javnog suđenja i represija nad porodicom. Romel je izvršio samoubistvo 14. oktobra 1944. god. Sahranjen je sa svim vojnim počastima.
Inače Romel nikada nije bio član Nacionalsocialističke partije,i jedini je član Trećeg rajha koji ima muzej u svoju čast. Bio je dobar sa vojnicima,voljen i poštovan od njih. Svoje protivnike je poštovao i kada su bili inferiorni i prema zarobljenim se odnosio sa poštovanjem.

Ervin Romel je bio jedan od najbrilijantnijih njemačkih komadanata u Drugom svetskom ratu a verovatno jedan od najboljih komadanata svih vremena.

Britanci kod El Alameina 1942.

Bernard Montgomeri - Feldmaršal i Prvi vikont Montgomeri od El Alamejina, Ser Bernard Lo Montgomeri(1887-1976.) Od 1908 je bio službi u Indiji. Sa početkom Prvog svetskog rata došao je u Francusku gdje je učestvovao u borbama. Posebno se istakao u bici na Somi nakon čega je unapeđen u majora.Posle rata je učestvovao u anglo-irskom sukobu sve do 1920.

Montgomeri kod El Alamina 1942.

Njegov pravi uspon počinje u Drugom svetskom ratu nakon pobede kod El Alameina.Nastavlja da učestvuje u operacijama Saveznika u Africi a kasnije i u Italiji. Po unapređenju u maršala,biva premešten u Normandiju i onde učestvuje zajedno sa Amerikancima u nizu uspešnih operacija.Po završetku rata, jedno vreme je bio i načelnik generalštaba Britanske vojske.

Montgomeri je u velikoj meri bio zaslužan za uspeh savezničkog iskrcavanja u Francuskoj. Ajzenhauer i njegov načelnik generalštaba, general-pukovnik Badel Smit (imajući u vidu dotadašnje sukobe sa američkim generalima) rekli su američkom vojnom izveštaču: "Niko drugi nije mogao da nas prebaci preko kanala u Normandiju....

Montgomeri je ostao zapamćen naročito po svojoj pobedničkoj kampanji u Severnoj Africi, koja se, zajedno sa Bitkom za Staljingrad, često smatra prekretnicom u Drugom svetskom ratu. .

Pre penzionisanja, neki Montgomerijevi stavovi, kao što je npr. pitanje rase, često su bili javno kritikovani. Nakon što je javnost saznala kakve poglede na svet Montgomeri ima, njegova reputacija je naglo opala. Njegovi memoari okarakterisani su kao arogantni hvalospev samome sebi. Montgomeri je žestoko kritikovao svoje saborce, a naročito Ajzenhauera (koga je između ostalog optužio i da je zahvaljujući njegovoj nesposobnosti rat trajao godinu dana duže) što je za posledicu imalo prestanak njihovog prijateljstva. Javno se divio Aparthejdu i kineskom komunizmu pod rukovodstvom Mao Ce Dunga.

(Iz Vikipedije)

[nenad.bds]

Bolničarke



Posle tri godine ratovanja, bolničarke iz Velike Britanije na ratištu u Francuskoj.

[memento]

Američki general Džorž Smit Paton (11. novembar 1885. – 21. decembar 1945.) je svakako jedan od najkontraverznijih vojskovođa u čitavoj ljudskoj istoriji. Kao general genijalnog vojničkog znanja, izuzetnog dara anticipiranja mogućih borbenih dejstava, nekonvencijalnog ponašanja i neverovatne hrabrosti, upornosti i izdržljivosti ušao je u legendu, a njegovi potčinjeni vojnici su posle II sv. rata ponosno govorili: „Trčao sam sa Patonom“, aludirajuči na munjevita napredovanja jedinica (7. i 3. američka armija) kojima je on komandovao u napadnim dejstvima, od kojih su neka bila najbrža u istoriji čitavog ratovanja....

[nenad.bds]

Ratni fotograf

Džo Rozntal (levo na gornjoj slici) i njegov snimak -Ivo Džima, februar 1945. - koji je postao jedan od simbola američke pobede na Pacifiku i u II Sv. ratu u celini.

[Samuraj]

Antoan de Sent Egziperi (fr. Antoine de Saint-Exup�ry), francuski pisac rođen 29. juna 1900. godine u Lionu kao treće po redu od petoro dece. Već od detinjstva je pokazivao sklonosti ka pisanju a želeo je da bude i pilot. Godine 1921. postao je pilot u Strazburu. 1923.godine imao je avionsku nesreću u Buržeu. 1925. godine upoznao se sa poznatim piscima među kojima je bio i Andre Žid, koji su podržali njegove literarne sposobnosti. 1926. godine objavio je svoje prvo delo Avijatičar. 1929. godine leti na raznim pravcima u Americi gde istražuje Patagoniju i Kordiljere. 1930. godine je dobio orden legije časti za zasluge u civilnoj aronautici. Učestvovao je kao pilot na strani oslobodilačkih snaga protiv Hitlerove Nemačke. 31. jula 1944. godine nije se vratio sa zadatka.

Pisac je mnogih članaka. priča i romana među kojima su najpoznatiji Pravac jug (1928.), Noćni let (1931.), Zemlja ljudi (1939.), Ratni pilot (1942.), Smisao života (1956.), Citadela (1948.), i najpoznatiji Mali princ, koga je napisao 1943. godine.

[Samuraj]

Pesnik, revolucionar i književnik Jovan Popović rođen je 18.11.1905. godine u Velikoj Kikindi u porodici apotekara, od oca Stanislava i majke Desanke. Osnovnu školu je učio na Nemačkom i Mađarskom jeziku i završio 1918. godine. U Velikoj Kikindi je 1923. godine završio gimnaziju na Srpskom jeziku. Potom u Beogradu upisuje Filozofski fakultet i uporedo studira književnost i sarađuje u časopisima toga vremena,

Godine 1941. učestvuje u aprilskom ratu. Odlazi u partizane u Posavski partizanski odred i uređuje časopis "Posavski partizan" i počinje da piše "Istinite legende" koje objavljuje u listu "Slobodna Vojvodina" 1944. godine.

Boraveći u ilegalnosti 1942/43 godine na području Fruške Gore u Šušnjarevom Salašu, dolazi u Susek. U znak sećanja na dane njegovog boravka u Suseku, osnivač, meštani i radnici škole odlučili su 1964. godine da školi daju ime "Jovan Popović" koje i danas nosi.

Umro je veoma mlad u svojoj 47. godini života 13.02.1952. godine u Beogradu. Zato i stih iz škola "Jovan Popović" kaže:

"Borio se puškom i perom
protiv fašizma i mraka.
Borio se i pisao iskreno i toplo
O podvizima znanih junaka. "

[nenad.bds]

Lola

Ivo lola Ribar rođen je 23. aprila 1916. godine u Zagrebu. Sin je poznatog hrvatskog i jugoslovenskog političara dr Ivana Ribara. Osnovnu školu i gimnaziju pohađao je u Karlovcu i Beogradu. Na početku školske 1934/35. godine, Lola je stigao u Pariz da studira političke nauke, ali posle atentata na kralja Aleksandra, napušta Francusku. Odlazi u Ženevu, gde studira političku ekonomiju. U jesen 1935. godine upisuje se na Pravni fakultet u Beogradu.

Na Beogradskom univerzitetu, Lola se susreće sa članovima KPJ i SKOJ-a. Već 1935. postaje član SKOJ-a i izabran je za člana Akcionog odbora stručnih studentskih udruženja, a 1936. godine član Komunističke partije Jugoslavije. Kao istaknuti omladinski rukovodilac prisustvovao je na mnogim međunarodnim omladinskim kongresima. U februaru 1936. godine u Briselu učestvuje u Međunarodnoj omladinskoj konferenciji za mir. U septembru iste godine, u Ženevi, učestvuje u radu Svetskog omladinskog kongresa, a avgusta 1937. prisustvuje sastanku Svetske studentske zajednice za mir, slobodu i kulturu u Parizu.

Posle aprilskog rata i okupacije Kraljevine Jugoslavije, Lola aktivno radi na organizovanju i pripremi ustanka naroda Jugoslavije.

U oktobru 1943. godine određen je za šefa prve vojne misije NOV i POJ. Poginuo je 27. novembra 1943. godine u vazdušnom napadu napadu na Glamočko polje, kada je trebalo da odleti u Štab savezničke komande za Bliski istok, u Kairu. Nemačka avijacija je tačno znala kada se spremao da poleti avion sa Glamočkog polja sa kojim je Ivo trebao da se prebaci u Italiju. Nemačka letelica (jedna, izvidjačka!) uopšte nije osmatrala teren Glamočkog polja već se iznenada pojavila iza brda i pravo se ustremila ka improvizovanom partizanskom aerodromu.

Za narodnog heroja proglašen je 18. novembra 1944. godine.

Čitava Lolina porodica učestvovala je u narodnooslobodilačkoj borbi. Otac Ivan je bio predsednik AVNOJ-a; mlađi brat Jurica poginuo je oktobra 1943. kod Kolašina; majka Tonica ubijena je jula 1944. godine u sremskom selu Kupinovu; setra, po majci, Božena i verenica Sloboda bile su zatvorene u logoru na Banjici.


Kad god me nešto na Lolu podseti, pomislim da li bi nešto bio drugačije da je ostao živ. I kome je sve odgovaralo da ne ostane živ?