Istorija SFRJ

[Lady S]

Tenkovi JNA u Sloveniji

Raspadu SFR Jugoslavije prethodio je 1990. godine nestanak Saveza komunista Jugoslavije sa političke scene. Naime, slovenački i hrvatski delegati napustili su zasedanje 14. vanrednog kongresa SKJ. Tada je nestao jedan od najvažinijih jugoslovenskih organa. U proleće te godine, u Sloveniji i Hrvatskoj pobedile su antikomunističke snage. Nacionalistička HDZ (Hrvatska demokratska zajednica), pod vođstvom Franje Tuđmana, osvojila je u hrvatskom parlamentu većinu glasova i tako osvojila vlast.

Hrvatska vlast počela je sa izbacivanjem Srba iz svih državnih organa. Srbija je osudila takve događaje. Tada je nastala ozbiljna nacionalna kriza u SFRJ. Septembra 1990. godine, donet je novi Ustav Srbije. Ustav je iz naziva republike izbacio prefiks "socijalistička".

Početkom 1991. godine, počinju sukobi Srba i Hrvata u Hrvatskoj. Predsedništvo SFRJ, kao vodeći rukovodeći organ u državi, a na čijem čelu je bio Borisav Jović (predstavnik Srbije) pokušavalo je da smiri krizu i spreči mogući rat.

Tokom proleća te godine, međutim, rat se sve više razbuktavao. Nastali su žestoki okršaji u Borovu naselju, kod Vukovara (Hrvatska).

[Lady S]

Milan Kučan se obraća Slovencima 25. juna 1991. u Ljubljani

25. juna 1991. godine, formalno je počeo raspad Jugoslavije. Tog dana, slovenački i hrvatski parlamenti doneli su odluku o proglašenju nezavisnosti. Međutim, dva dana kasnije, jedinice Jugoslovenske narodne armije krenule su na Sloveniju u nameri da ponište tu odluku. Nastao je rat između pripadnika JNA i slovenačkih teritorijalaca, koje je predvodio Janez Janša. Rat je trajao desetak dana. Naime, početkom jula, Predsedništvo SFRJ donosi odluku o povlačenju pripadnika armije iz Slovenije. Deo armije se povukao u Hrvatsku.

[Lady S]

Etničko čišćenje Srba u RSK

U Hrvatskoj se tokom avgusta i septembra 1991. godine, totalno razbuktao rat između Srba i JNA protiv novoformirane hrvatske vojske. Tuđmanova samoproglašena Hrvatska oduzela je Srbima Ustavom zagarantovan status državotvornog naroda. Srbi u Hrvatskoj, kao i nešto kasnije u Bosni i Hercegovini (BiH), samoorganizovali su se kako bi zaštitili svoja legitimna prava i gole živote.

U Hrvatskoj to je rezultiralo formiranjem Republike Srpske Krajine 1991. godine, kao političkog izraza volje Srba da ostanu na svome, u svojoj matičnoj državi Jugoslaviji. Nisu pristali na ultimatum međunarodne zajednice da budu trajno zarobljeni i obespravljeni u Tuđmanovoj Hrvatskoj, koja je po mnogo čemu duhovni sledbenik ustaške i fašističke Nezavisne Države Hrvatske (NDH, 1941-45). Najteža stradanja bila su u Vukovaru, gde su borbe trajale sve do novembra. Tada su srpske paravojne jedinice i pripadnici JNA slomili hrvatski otpor i ušli u ovaj grad.

U januaru 1992. godine, dogovor je potpisan od strane predsednika Hrvatske Franje Tuđmana i predsednika Srbije Slobodana Miloševića za prekid vatre između Hrvatske armije i Srba u Hrvatskoj, koje je podržavala Jugoslovenska Narodna Armija. Sukob se odvijao u Krajini na istoku Hrvatske u kojoj su većinu populacije činili Srbi. Prekid vatre je dao Hrvatskoj armiji vremena da se bolje pripremi za sledeću bitku.

4. avgusta 1995. godine, počela je Operacija Oluja kojom su proterani ili ubijeni Srbi iz Republike Srpske Krajine. Hrvatske i bošnjačke snage su se udružile i zauzele strateški važne bosanske gradove Glamoč, Bosansko Grahovo i Drvar, kao i donje Livanjsko polje gde su većinsko stanovništvo činili bosanski Srbi. Ovaj potez je presekao liniju snabdevanja hrvatskih Srba i opkolio grad Knin sa tri strane. Veliki broj stanovništva sa ovih prostora je moralo da napusti svoje domove i ode u Republiku Srpsku i SRJ.

Na veče 7. avgusta 1995, operacija je zvanično završena, jer je većina granice sa Bosnom bila pod kontrolom Hrvata. Par preostalih divizija srpske armije su se predali u roku od sledećih par dana. "Olujom" je završen rat u Hrvatskoj.

[Lady S]

Rat u Bosni i Hercegovini trajao je od 6. aprila 1992. do 14. septembra 1995. i najveći je vojni sukob na prostoru Evrope od Drugog svetskog rata. Nacionalizam, te kompleksnom kombinacijom političke, društvene i sigurnosne krize, koja je usledila nakon završetka hladnog rata i raspad SFRJ, doveli su do krize koja će se kasnije pretvoriti u ratno žarište. Eskalacija ratnih sukoba je direktna posledica neustavnog referenduma za nezavisnost, koji je pokrenula Bošnjačka i Hrvatska koalicija na čelu sa tadašnjim predsjednikom Alijom Izetbegovićem, priznavanje BiH od strane velikih sila, bez uvažavanja volje Srba, jednog od konstituvnih naroda, koji su se protivili odvajanju Bosne i Hercegovine. Završen je zvaničnim potpisivanjem dejtonskog sporazuma.

[Lady S]

U svom obraćanju naciji pred bombardovanje Jugoslavije, predsednik Klinton napravio je teško razumljivu analogiju sa holokaustom, koju je novinar Zoran Milutinović protumačio "da bi pretpostavljala da su Jevreji u Nemačkoj imali "Jevrejsku Oslobodilačku Vojsku", da su kontrolisali deo, recimo, Bavarije koju su hteli da pripoje Izraelu".

Prava analogija Albancima sa Kosova i Metohije može se naći u poređenju sa Srbima iz Hrvatske. Kao Albanci na Kosovu, i Srbi su u Krajini bili većina. Kao Albanci na Kosovu, i Srbi su u Krajini bili ugnjetavani i zastrašivani povampirnjem ustaško-nacističke ideologije i simbolike hrvatskog predsednika Franje Tuđmana. Kao što je Albancima ukinuta autonomija, i Srbima u Krajini oduzeta su njihova ustavna prava.

U avgustu 1995. Hrvatske snage napale su Krajinu, bombardovale su sela i gradove, ubijajući civile. Za samo tri dana 250.000 Srba etnički je očišćeno sa teritorije Krajine i prisiljeno da se pridruži 200.000 Srba koji su počeli da beže iz drugih delova Hrvatske. NATO nije reagovao i niko nije ni spomenuo mogućnost bombardovanja Hrvatske. Shodno tome, Amerika nije htela da sarađuje po ovom pitanju sa Haškim tribunalom, koji je istraživao celu stvar kao slučaj masovnog etničkog čišćenja, odbijajući da tribunalu preda satelitske fotografije napada hrvatske vojske.

Princip koji je 1995. godine zastupala Amerika je bio da nijedna granica bivše Jugoslavije ne sme biti promenjena, i da nijedna nacionalna manjina nema pravo da formira novu državu na tlu neke postojeće države. Četiri godine kasnije, principi su promenjeni, zastupaju se nove vrednosti, a svi su svedoci da Amerika gura Kosovo u nezavisnost, pomažući Albancima da promene granice i da oforme novu državu na tlu postojeće. To je ono što se dogodilo u Rambujeu i nikakva visokoparna retorika ne može da postigne da to što se dešava poprimi drugačiji izgled, i nikakva retorika ne može da porekne činjenicu da je broj izbeglica pre NATO agresije bio 40.000 (po NATO izvorima), a posle šest dana NATO napada 500.000, i to po istim NATO izvorima.

Ako je Amerika zaista zainteresovana za mir u regionu, onda je njihova politika potpuno kontra-produktivna. Umesto da podrže ne-nacionalističke i demokratske snage, SAD konstatno podržavaju jednu nacionalističku i anti-demokratsku grupaciju u borbi protiv druge. Robert Gelbard, američki diplomata i bivši Klintonov specijalni izaslanik za Balkan, prvi je uočio navedenu činjenicu. On je javno rekao da je OVK teroristička organizacija, izolujući ekstremiste na obe strane objašnjenjem da postoji samo jedno rešenje za taj deo Evrope: Kosovo bez terorizma i Srbija bez autokratije.

izvor: wikipedia

[tipka]

pusti politiku.

[broj310]

балкане,балкане,балкане мој
буди ми силан и
добро ми стој
...увијек неко око нас
дође
па нам пријети

[Turkmenbashi]

Moram napisati par komentara na tekst koji je Lady prenela, nemam pojma ko ga je pisao ali dosta toga se slučajno ili namerno navodi netačno.

Kao i Kraljevina Jugoslavija pre nje, i socijalistička Jugoslavija je zadržala jaku vojnu silu. Jugoslavija je nezvanično bila smatrana silom "drugog reda" u Evropi, što je značilo da je po vojnoj sili bila samo iza tradicionalne Velike trojke (Sovjetski Savez, Francuska i Velika Britanija).

Ovo je neviđena glupost. Da Kraljevina Jugoslavija nije imala veliku vojnu silu je manje više poznato, ali ovaj mit o armiji četvrtoj po snazi u Evropi je potekao od samih ljudi iz JNA. Naime u jednoj knjizi (sad ne mogu da se setim ni autora ni naziva knjige) u izdanju vojno izdavačkog instituta se našla ta floskula kako je JNA četvrta vojna "sila" u Evropi posle gore navedenih država.

JNA jeste bila brojna, opremljena i snažna vojska, ali daleko od toga da je bila sila ili još gore kako se govori "četvrta u Evropi". U odnosu na države varšavskog bloka smo uvek kasnili sa uvođenjem novijeg i modernijeg naoružanja. Vojnici JNA su nosili PAP-ovke kada su države varšavskog pakta uvodile AK47, kasnili sa modernijim tenkovima, avionima, sistemima PVO itd. Sve zamlje u okruženju (Bugarska, Mađarska, Rumunija) ne samo da nisu bile lošije naoružane nego su imale i modernije naoružanje. Španija je npr s' kraja osamdesetih imala nosač aviona a mi smo se qurčili da smo 4. vojna sila u Evropi. Urnebesno nema šta. Takva prepotentnost nas je skupo koštala, kako svi znamo.

1974. je usvojen novi savezni ustav koji je dao više autonomije republikama i pokrajinama, tako u osnovi ispunivši zahteve Hrvatskog proljeća. Jedna od odredbi novog ustava je da je svaka država zvanično imala pravo da proglasi nezavisnost od federacije.

Ovo, da je jedna od odredbi ustava bila da je svaka država (republika) imala pravo da proglasi nezavisnost od federacije je neistinita. O pravu na samoopredelenje, govori se o preambuli ustava i to se govori o pravu naroda na samoopredelenje. To da su republike nosioci suvereniteta je samo jedno od tumačenje tog nesrećnog ustava, a ima recimo tumačenje da su narodi to svoje pravo iskoristili odlukom da se ujedine u Jugoslaviji. Bitna činjenica, je da se granice SFRJ nisu mogle menjati bez sporazuma svih republika i dve pokrajine (član 5 ustava) tako da nije postojala mogućnost proglašenja nezavisnosti na način na koji se ovde predstavlja. Granice pokrajina i republika su se mogle menjati sporazumum između njih (isti član ustava iz '74.). Ustav iz '74. je bio izlazak u susret ne samo MSPOK-u već i kosovskim albancima koji su tih godina tražili republiku Kosovo. Ne da je ustav dao više autonomije republikama već je stvorio konfederalnu Jugoslaviju gde je pokrajinama dao obeležja državnosti i gotovo ih izjednačio sa republikama koje tada dobijaju znatno veću samostalnost u odnosu na centralnu vlast. Sve je krenulo od sukoba unutar samo KPJ kada je Kardeljova struja nadjačala Rankovićevu i kada je centralistička politika zamenjena onom koja će dovesti do stvaranja federacije u konačnom obliku '74.

Raznolikost naroda je bio glavni razlog raspada države. Nacionalizam totkom Titove vladavine je bio gušen gde god se pojavio.

Raznolikost naroda je bio jedan od razloga za raspad države, po meni ne toliko bitan. Konstatacija o ušenju nacionalizma gde god se pojavljivao je više nego diskutabilna. Bujanje nacionalizma u Hrvatskoj sedamdesetih je rezultiralo donošenjem ustava o kome govorimo. Isto važi za albanski nacionalizam na Kosovu i Metohiji, praćen stalnom represijom prema Srbima i Crnogorcima koji su tamo živeli.

Sve to je bilo praćeno antijugoslovenskim terorizmom koji je trajao od završetka Drugog svetskog rata pa sve do raspada Jugoslavije, najviše od Ustaške emigracije (Kovačevic Sreten:Hronologija antijugoslovenskog terorizma, VSUP, Zemun 1981. ) a devedesetih terorizam potaje intenzivan i na Kosovu i Metohiji.

Prava analogija Albancima sa Kosova i Metohije može se naći u poređenju sa Srbima iz Hrvatske. Kao Albanci na Kosovu, i Srbi su u Krajini bili većina. Kao Albanci na Kosovu, i Srbi su u Krajini bili ugnjetavani i zastrašivani povampirnjem ustaško-nacističke ideologije i simbolike hrvatskog predsednika Franje Tuđmana. Kao što je Albancima ukinuta autonomija, i Srbima u Krajini oduzeta su njihova ustavna prava.

Ovo je konstatacija B. Klintona? Bez da komentarišem ovo o zastrašivanju Albanaca, važna činjenica je da ustavnim amandmanima iz '89. nije ukinuta autonomija na Kosovu i u Vojvodini! Pokrajinama su oduzeti elementi državnosti i vraćeni su u ustavnopravni poredak Srbije iz koga su istrgnuti u periodu od '45. do '74. ustavnim amandmanima i promenama ustava SFRJ. Do tada su pokrajine mogle da utiču na rad republike, dok republika nije mogla utiče na njihovu politiku koja je na Kosovu tada bila otvoreno separatistička. U tom momentu Srbija nema podršku ostalih republika (Slovenija i Hrvatska najpre) za svoju politiku prema Kosovu i Vojvodini dok sa druge strane daju pdršku pobunjenim Albancima na Kosovu. Zanimljivo, nema šta. Plus što se u konstataciji gore previdela činjenica da su Srbi bili konstitutivni narod u Hrvatskoj, za razliku Albanaca koji su bili narodnost tj nacionalna manjina.

[biterlemon]

Jugoszlávia - Wikipédia

[JOHNNY DUGI]

Dan Republike obilježavao je godišnjicu 2. zasjedanja AVNOJ-a 29.11.1943.g. kada su predstavnici partizanskog otpora proglasili federativni ustroj Jugoslavije , te ustavotvornu skupštinu FNRJ. Dakle tema je otvorena da izrazite što vam danas 29.11.2009.g. znači taj veliki blagdan praznik usporediv po važnosti u našoj voljenoj domovini Jugoslaviji samo sa 25.4.1892.g. Dan Mladosti rođendan našeg voljenog druga predsednika maršala Josipa Broza Tita i sa 22.6.1941.g. Dan svete antifašističke borbe kad je u šumi Brezovica pokraj Siska formirana prva partizanska jedinica. Vratimo se sad na temu. Ja kao komunist i jugoslaven naravno slavim i danas taj veliki sveti blagdan 29.11.1943.g. Dan Republike Jugoslavije. Jučer sam sa porodicom peko prase i janje da danas svetkujemo veliki blagdan 29.11.2009.g. Tužan sam što danas nema onih velikih vojnih parada naše slavne i herojske , narodno-oslobodilačke JNA i građanskih parada građana,jugoslavena koji bi izašli na ulice,trgove da pozdrave naše heroje partizane i JNA . Za ovakve dane mi jugoslaveni , komunisti živimo i jedino na takve dane dišemo punim plučima nakon proklete 1991.g. kad su nam razbili našu voljenu domovinu Jugoslaviju. Za kraj : SVIM JUGOSLAVENIMA,PARTIZANIMA, KOMUNISTIMA DILJEM NAŠE VOLJENE DOMOVINE JUGOSLAVIJE NEKA VAM JE SRETAN I BLAGOSLJOVLJEN OVAJ DANAŠNJI VELIKI BLAGDAN 29.11.2009. DAN REPUBLIKE JUGOSLAVIJE.