Konj

**Crazy Angel** · 28.04.2007, 08:27

U R. Srpskoj.. Moj Otac Ne Prodaje Konje, Samo Ih Drzi.. Nadam Se Da Ces Ostvariti Svoj Plan

**Kal_el** · 28.04.2007, 08:32

Ovo je moja komşinica plavuşa iz obliznjeg zoo
Foto201.jpg

**SQUAW** · 28.04.2007, 08:36

Evo lawner saljem ti pp

**silvia** · 12.06.2007, 21:38

Shetland pony - šetlandski poni

Shetland pony je konjić duge istorije, koji potiče sa istoimenog ostrva, skoro 200 km udaljenog severo od Škotske. Na ovom ostrvu vlada surova klima, uz neprestani hladan vetar i niske temperature. Mesto na kome je veoma siromašna vegetacija, bez ijednog drveta koji bi pružio malo zaklona, zaštite. Zemljište je plitko i kiselo, te rastu samo biljke koje nisu hranljive. Upravo zbog ovih surovih okolnosti je šetland poni postao tako izdržljiv i nezahtevan konjić niskog rasta.
Do polovine pretprošlog veka, šetland poni korišćen je kao zaprežni konj za vuču tereta, rudnicima, gde su često zbog loših uslova i stalne tame oslepili. Stanovnici ostrva su ga takođe koristili u poljoprivredi - konjima su prenosili morske alge, namenjene za đubrenje zemlje. Iako veoma niskog rasta, šetland je jedan od najotpornijih i najsnažnijih konjića, sposoban da tegli čak i dvostruko veći teret od sebe – što je tačno dva puta više od onog što jedan teretni konj može da uradi! Oko 1820. godine jedan poni je uradio neverovatnu stvar, ceo dan je na leđima nosio čoveka iste težine kao što je on sam, sveukupno oko 85 km.

Smatra se da su predaci šetlandskih ponija (pre oko 10.000 godina) stigli na ostrvo iz Skandinavije te da one vode poreklo od primitivnog tipa - tundra konja. I dan danas, šetland konje karakteriše široka nozdrva, u kojoj se vazduh malo ugreje pre dolaska u pluća (to je odlika severnih konja). 1870 je Lord Londondery, na ostrvima Bressay i Noss, osnovao ergele ovih konja i tako ih spasao od izumiranja.

Od početka prošlog veka, popularnost ovih simpatičnih konjića je rasla velikom brzinom. Danas, šetlandki poni je jedan od najomiljenijih "dečjih" rasa konja. Ona je postala popularna ne samo u Evropi već i u Australiji i Americi, gde su prilikom prvog izvoza poneli čak 75 konja, od kojih je u Americi i Kanadi ukrštanjem nastala takozvana rasa American Shetland, koji danas već u malo čemu liči na pretke. U razvijenijim zemljama se održavaju takozvane poni kasačke trke, za decu, buduće nade kasačkog sporta. Ovaj sport je veoma popularan, a glavni akter na njima jeste šetland poni!

Šetland poni je veoma dugovečna i zdrava rasa, nije retko da primerci ove rase žive i do 40 godina starosti, što je skoro dvostruko u odnosu na neke druge rase.
Šetland poni je veoma izdržljiv konjić, snažne građe. Hodovi su mu laki i izdašni. Veoma su sigurni i brzi na teškom, neravnom i stenovitom tlu. Griva i rep su mu veoma dugi i gusti, na čelu ima imaju jak čuperak – ovo su karakteristike od velikog značaja, jer su im pružali odbranu od surovog vremena. Imaju veoma lepu glavu - malu, ravog profila, kratkih ušiju i velkih inteligentnih čiju. Vrat im je pomalo savijen, veoma mišićav i u srazmeri sa telom. Poseduju širok stav prednjih nogu, te su im i grudi, sapi veoma široke. Leđa su mu kratka, ravna i veoma čvrsta. Noge u šetlanda su kratke, uz izražene i veoma snažne zglobove. Kosti nogu su veoma široke i jake. Kičice su kratke, ne strme a završavaju se u okruglim, tvrdim kopitama. Dlaka mu varira, iz glatke letnje u duge dvoslojne zimske, koja je štiti od vlage i hladnoće.
Što se tiče boje, šetlandi se javljaju u svim postojećim bojama, često se sreću vranci (kakvi su im bili preci), zatvoreno dorati i šareni, ređe alati i zekani.
Pretežno su dobre naravi, umiljate i razigrane, jedino se kod starijih primeraka sreću tvrdoglavije i "zlobnije" jedinke. Visina ovih konja obično ne prelazi 100 cm, a neretko se javljaju i primerci ispod 80cm.

Veliki je put napravio ovaj mališa, od surovih ostrvskih rudnika, do ugodnih poni klubova okuženih dečijom grajom, toplotom i puno ljubavi! Zasigurno je njihov opstanak zagarantovan – dok je dece, biće i šetlanda!

preuzeto sa neta

**mrvacha** · 26.09.2007, 10:59

Super temica!

I ja zaista obozavam konje i voljela bih nauciti jahati!

**Papak** · 14.10.2007, 06:12

Divlji konji prkose zvijerima i zimama

Na ogromnim prostranstvima netaknute prirode Livanjskog polja, samo desetak kilometara udaljenih od grada Livno, opuštajući mir koji vlada ovim područjem narušava galop više od dvjesta divljih konja!

Oni koje put nanese na područje Kruzi, od Korićine do Borove glave, impresioniraće očaravajući prizor krda divljih konja, koji u potrazi za dobrom travom, solju i vodom dnevno pređu i na desetine kilometara.

Divlji konji na ovim prostranstvima, skoro pedeset godina žive pod otvorenim nebom, prepušteni sami sebi, nemilosrdnim vremenskim uslovima, jakim zimama i napadu divljih zvjeri kojih u okolnim šumama ima mnogo. Opstali su samo zahvaljujući predjelima koji su bogati travom.

Samo nekoliko kilometara od oronulih kula starca Vujadina, koje se nalaze odmah iznad Livna, nailazimo na prvo krdo divljih konja. Uplašeno nas gledaju, strahujući od nepoznatog. Plahovitost je ono što ih na prvi pogled najviše razlikuje od pitomih konja, a iako djeluje nevjerovatno, konji su podijeljeni na oko desetak familija i svaka ima svog vođu, koji prednjači od ostalih i upozorava ih kada im prijeti opasnost.

Tokom cijele godine divlji konji su izloženi jakim vjetrovima, a već u jesen i snjegovima. Ambijent očuvane prirode i kamenih goleti, praćen muklom tišinom, koju remeti jedino šum lišća i kas konja, nesvakidašnja je atrakcija, koju sve češće, u želji da vide divlje konje, obilaze ljubitelji prirode.
Ispod snijega traže travu i so

Divlji konji nastali su od pitomih konja početkom šezdesetih godina prošlog vijeka, kada je jedan od farmera, usljed gladne godine bio prinuđen da u poljane pusti nekoliko svojih konja, koje nije imao čime da prehrani tokom zime.

Iako tada niko nije vjerovao da će konji u nemilosrdnim vremenskim uslovima, kakvi vladaju u ovim predjelima, bez štale i hrane preživjeti zimu, oni su se srodili sa divljinom, gdje ih iz godine u godinu ima sve više i kojom već decenijama haraju. Tokom ratnih godina sa područja Kupresa i Glamoča, mnogi su napuštajući svoje domove, pustili konje u šume, koji su se, lutajući, skrasili na livanjskim poljanama, gdje su do danas opstali.

Damjan Mihaljević, penzionisani policajac, rođen u obližnjem livanjskom selu, kao veliki ljubitelj prirode, tokom svih godišnjih doba, obilazi divlje konje, koji ga se već duže vrijeme ne plaše. Kaže da je naučio mnogo o njima, kao osnovno da im ne treba naglo i brzo prilaziti, nego oprezno i lagano, jer nisu navikli na prisustvo ljudi, te u samoodbrani mogu da budu nepredvidivi.

"Iako djeluju pitomo, nisu pitomi, jer ljudima prilaze s nepovjerenjem. Tokom ljeta familije divljih konja ćete obično vidjeti razdvojene na više mjesta, a zimi, kada ova divljina i ima najveću čar, oni uglavnom zajedno tragaju za ispašom i vodom", priča nam Damjan, prilazeći jednom od konja.

Za razliku od pitomih, divlji konji zimi ne jedu slamu, nego kopajući ispod snijega traže travu i so. Zimi se okupe ispod planine Cincar, gdje su veći nanosi snijega, a zatim idu prema brežuljcima i predjelu Borove glave, gdje vjetar odnese snijeg i lakše mogu da dođu do trave. Damjan kaže da se tada u pravom smislu ogleda stanje divljine.

"Iako je županijska šumarija prije nekoliko godina na području Kruga, gdje ove plemenite životinje obitavaju, tokom zime postavila nekoliko hranilica za konje, oni ih nisu ni okusili. Naučili su da se sami snalaze za hranu, kopajući ispod snijega traže travu i so", priča Damjan.
U krdima 40 ždrebadi

Navodi da konji tokom ljeta osjete kada u blizini pada kiša i da je tada najljepše posmatrati kako se, tražeći osvježenje sa svih strana okupljaju na jedno mjesto.

"Prije petnaestak dana u izuzetnom prizoru su uživali i neki od prolaznika, koji su impresionirano posmatrali oko 120 konja, kako velikom brzinom galopiraju prema mjestu gdje je padala kiša", dodaje on.

Damjan ističe da su divlji konji atrakcija jer ih osim u Livnu, nema nigdje na Balkanu.

"Ljudi obično dolaze ljeti, kada je ovo mjesto najljepše za obilazak, najviše iz Dalmacije, Splita, Posušja i Hercegovine", kaže Damjan.

Krdo konja iz godine u godinu se povećava, a samo ove godine bilo je oko 40 ždrebadi, od kojih mnogi ne prežive napade krvoločnih vukova.

"U svakoj familiji godišnje bude od sedam do osam ždrebadi, a ako je pravi vođa familije, vuk neće lako prići krdu konja i napasti mlade", priča Damjan. Ističe da se kod divljih konja hijerarhija izuzetno poštuje, te vođa ostale konje usmjerava kuda da idu, a one koji iznemognu od hoda, ne ostavlja same.

Ljeti se konji napajaju na ogromnoj lokvi vode ispod Cincara, koja je poslije Drugog svjetskog rata sagrađena za napajanje 10.000 ovaca, koje su do šezdesetih godina uzgajane u ovim predjelima. Jedini tragovi ovčarstva na ovim prostorima danas su samo oronuli zidovi šest štala u koje su nekada zatvarane ovce, a u njima se ponekad sada odmaraju divlji konji.
Zakonom nisu zaštićeni

Nažalost, ove plemenite životinje, koje na jedinstven način oživljavaju ogromne puste predjele iznad Livna, zakonom nisu zaštićeni.

"Nažalost, o tome niko ne razmišlja. Općina malo pridaje značaja divljim konjima, a mogli bi se zaposliti ljudi koji bi vodili računa o posjetiocima. Zbog toga što nisu zaštićeni i danas se nerijetko dešavaju krađe konja", priča Damjan.

Predvečerje na prostranom Livanjskom polju, kada se i jaki vjetar polagano utišava, a divlji konji galopirajući odlaze u nepoznat pravac, stvara utisak kao da ste u starim kaubojskim filmovima.

Jedinstveni ambijent područja Kruga, iskorišten je i za snimanje filma "Konjanik", po romanu hrvatskog pisca Ivana Aralice. Obilazeći ta područja nailazimo na malu kolibu, sagrađenu za potrebe filma, uz koju je postavljen i drveni krst. Filmska ekipa je na ovom mjestu, za koje imate utisak da ljudska noga godinama nije kročila, ostala nekoliko mjeseci.
Ovčarstvo se gasi ispod planine Cincar

Iako su nekada prostranstva Kruga izuzetno bogata travom iskorištavana za ispašu deset hiljada ovaca, gdje se proizvodio sir, koji se izvozio u Grčku, danas smo na toj lokaciji ispod planine Cincar zatekli samo dva pastira.

Sa sedam velikih šarplaninaca pastiri danonoćno izloženi hladnim sjeveroistočnim vjetrovima, čuvaju oko 300 ovaca. Iako je vjetar za one koji nisu navikli na klimu kakva vlada na ovim prostorima i u ovo doba godine nepodnošljiv, pastiri kažu da je vrijeme još lijepo i da prava zima tek slijedi.

Napisala: Tanja Šikanjić
Preuzeto sa www.nezavisne.com

**greco** · 12.01.2008, 21:00

Divna stvorenja. Otvara se jahački klub u BL i jedva čekam da počnu časovi jahanja. Jednog dana ću imati svog konja i samo ću ga hraniti, maziti i istrčavati. Bože zdravlja...